Canada 2002                           

 

Ook dit jaar is Canada weer het land waar wij met vakantie naar toe gaan. Ach, vakantie, wij zien ons jaarlijkse bezoek aan Ontario niet alleen als een vakantie. De familie van Lenie is eigenlijk hetgeen ons steeds weer trekt. Wij zijn het gebied gewend, kennen de familie en hun gewoontes goed, hebben inmiddels al heel wat mensen leren kennen en weten soms de weg beter dan hier in Nederland.

Waar ligt dat aan? Nu, de omgeving is iets wat voor ons Nederlanders altijd bijzonder blijft. Er is volop ruimte, de huizen zijn anders, de wegen liggen veelal kaarsrecht en haaks op elkaar, de herkenningspunten blijven dus beter in het geheugen hangen. Dus stappen we medio 2002 weer op Canadese grond, een gevoel voor Henk...ik ben weer thuis maar ook Lenie gaat met veel plezier naar Canada toe alhoewel ze altijd zegt er nooit voorgoed te willen wonen.

Ons vertrek uit Amsterdam is altijd weer spannend, zou er een plaatsje in het vliegtuig over zijn of is het propvol. Dan moeten we weer terug naar huis en het een andere dag weer proberen. Waarom? Wij reizen altijd indien plaats beschikbaar oftewel IPB. Geen recht op een plaats maar mogen mee als er stoelen onbezet blijven en natuurlijk wel tegen betaling. Die is dit jaar fors gestegen want de belastingdienst ziet zo'n zogenaamde gunst als inkomen en belast daarom via een formule de stoelprijs. Lekker hoor, leuker kunnen we het niet maken ......makkelijker wel. Het verhaal zegt alleen niet voor wie.

Het is weer lekker druk in de vertrekhal en wij melden ons aan de incheck balie. De prognose is niet echt slecht maar je weet maar nooit. Enkele uren later krijgen we bij de gate toch instapkaarten en vertrekken we heerlijk naar Toronto. De vlucht verloopt voorspoedig, lekker gegeten en gedronken en even een uurtje of 2 geslapen denk ik want er zijn dingen die ik gemist heb tijdens de vlucht van ongeveer 8 uur. Op Toronto Airport is het een aardig stuk lopen, trappen af en rolbanden voordat je in de hal komt voor de Immigation dienst. Het aantal checkpoints is aardig uitgebreid en de rijen zijn dan ook iets korter dan alle jaren daarvoor. Een "aardige" officer stelt allerlei standaard vragen waarop wij eerlijk een antwoord geven. De stempels worden gezet en we mogen weer verder. Een stukje verderop moeten we de immigratiedienst kaarten weer inleveren voor de archieven. De hal met de kofferbanden is vol en we gebruiken zoals gewoonlijk geen karretje. De koffers rollen bijna vanzelf. Als we alles bij elkaar hebben verlaten we de passagiershal en komen in de aankomsthal. Veel wachtenden maar wij verwachten niet dat iemand op ons staat te wachten. Waarom ook? We melden ons bij de informatiebalie zodat het busje van de auto verhuur maatschappij kan worden opgeroepen. Buiten, het is aardig weer, wachten we bij post 12 totdat het busje komt. Na een korte rit, even buiten het vliegveld, regelen we de paperassen van de gereserveerde huur auto. Deze ziet er weer goed uit maar ik had toch liever een echte Amerikaan. Het is nu een Mondeo, ook niet slecht maar toch. Door het drukke spitsverkeer rijden we naar de 401, de drukste autosnelweg van Ontario en rijden richting Mississauga. Daar wonen neef Jan en zijn vrouw Astrid. De eerste nacht worden wij altijd gastvrij onthaald in hun huis. Dat is wel heel erg lekker want dat reizen is toch vermoeiend en de tijd gaat opeens weer 6 uur terug. Dus daar is het 18.00 uur en in Amsterdam is het dan al weer 00.00 uur. Na een heerlijke maaltijd, dus alvast aan het ritme wennen, zoeken we toch omstreeks 21.30 uur lokale tijd ons bedje op.

De volgende ochtend gezellig ontbijten. We besluiten om met de auto terug te gaan naar het verhuurstation vanwege een vreemd geluid achterin en het lijkt er op dat er iets is met de lagers. Een bijna nieuwe auto !!. No problem wordt ons verteld en we krijgen zonder kosten een Buick mee. Veel beter dan een Mondeo vinden wij en dan na de koffie, thuis of lekker buiten de deur, is het volgende stukje van de reis aan de beurt. We rijden via de 401 richting West en via Kitchener/Waterloo rijden we naar Highway 8 west die ons naar Stratford brengt. Een gezellig stadje met veel kunst manifestaties, een rivier met park, winkels en veel bezoekers. Ook hier zijn aan het begin van de bebouwing aan beide zijden grote winkels met heerlijk veel parkeerruimte......GRATIS!! Voordat we in het centrum zijn slaan we af om via buitenwegen naar Beechwood Pottery te rijden, vlak voor Seaforth. Daar wonen nicht Cora en haar echtgenoot Rob. Het rijden via buitenwegen heeft enkele voordelen. Het is er rustig, de wegen zijn recht en we hebben geen plaatsjes waar we door moeten met allerlei verkeerslichten. Wel kruisen we diverse andere hoofdwegen en dan is het wel goed oppassen om geheel stil te houden voordat de oversteek kan worden gemaakt. Die discipline hebben we in Nederland eigenlijk niet meer. We hebben altijd haast en een ander lijkt altijd voor te mogen gaan. In de verte zien we het huis al staan, gelukkig, alles is er nog. We gaan zoals we altijd doen, via de zijkant naar de achtertuin en komen via de keuken binnen. Het is altijd afwachten of er iemand is want Rob is altijd druk met de pottenbakkerij, heeft soms afspraken erg ver weg en Cora kan zomaar ook ergens anders zijn. Niet zo erg want wij weten onze kamer te vinden en niet onbelangrijk, de bierflesjes in de koelkast. Maar wel leuk, beiden zijn gewoon thuis en de ontvangst na een jaar afwezigheid is erg hartelijk. Rob is niet veel later bezig met zijn wel beroemde welkomstdrankje bezig: een mannendrinkje en vrouwendrinkje. Klinkt als... Rob kent wel een aantal Nederlandse woorden maar de uitspraak is natuurlijk net zoals wij soms Nederlandse woorden letterlijk in het Engels vertalen. Het drankje is een koele mix waarvan je na 2 glaasjes al aardig heen en weer kan zwaaien. Maakt niets uit, we hoeven niet weg, zijn "thuis" en het is gewoon gezellig.

Beechwood Pottery, een gebouw uit 1870

De volgende dagen is het een programma dat we al kennen maar niet vervelend vinden. Rob gaat gewoon zijn gang want er moet natuurlijk wel gewerkt worden, wij hebben de mazzel vakantie te mogen vieren en Cora heeft ook zo haar werkzaamheden. Toch gaan we naar bijvoorbeeld Stratford om lekker te eten in en trendy restaurant waar we vaker komen, we gaan naar Bayfield, een schattig plaatsje 3 kwartier verder met ons stam eet gelegenheid, The Albion. Het menu wat we dan altijd nemen is een big basket home made fries, big basket fried chickenwings met honey-garlic en suicide sausje en een grote pint bier. Heeeerlijk en het verveelt nooit. Ook de eigenaar, Kim, komt even voor een praatje aan onze tafel. Hij kent ons en als we bij gelegenheid al bij The Albion zijn dan begroet hij ons en vraagt of Rob en Cora nog komen.

The Albion in Bayfield

De dagen gaan voorbij, we hangen ook wel eens lekker rond bij het huis. De tuin is te vergelijken met de grootte van een wijkje in Nederland en met een bak koffie of later op de dag een fles bier dan is luieren ook wel eens lekker. Maar dan gaan we toch voor een poosje naar oom Cor. Die woont in een groot dorp aan de kust van Lake Huron, genaamd Goderich. Oom Cor is sinds enkele jaren weduwnaar en een schitterende man om mee om te gaan en geloof het of niet, hij is 81 jaar, woont in een puur Canadees huis van aardige proporties, maakt alles zelf schoon, maait 2x per week een behoorlijke lap gras, doet een beetje boodschappen, kookt voor elke dag een ei, gaat voor de lol met de auto uit rijden, weet zijn koffie adresjes in de zeer verre omgeving en eet met lunchtijd lekker buiten de deur. Dat is nu n van die heerlijk Canadese dingen die daar zo gemakkelijk zijn. Zo ongedwongen. Je gaat niet uit eten, nee, je gaat ergens even eten. Het lunch buffet is iets wat heel veel voor komt, goed van kwaliteit is en niet duur. Zeker niet als je het vergelijkt met de prijzen hier in Nederland. Ok, de entourage is vaak heel anders dan in Nederland, de kaart waarschijnlijk ook maar het is goed, genoeg, lekker en je hebt geen boodschappen te doen, klaar te maken en de afwas. Nee, oom Cor heeft het niet zo gek bekeken. Wij zijn heel blij dat hij het allemaal nog zo kwiek kan doen. Natuurlijk, er zijn van die dingen waaraan je merkt dat hij al ouder is maar ik geef je het te doen. Wij zijn ook hier kind aan huis. Weten alles te vinden, de omgeving, de winkels en ook sommige buren kennen we goed.

                               De voorzijde van het huis van oom Cor                                          Uitzicht op de achtertuin van oom Cor

Het is ochtend en we gaan vandaag eens niet thuis ontbijten. Oom Cor doet dat normaal altijd wel maar als wij er zijn dan is het natuurlijk ook wel eens leuk om te ontbijten in een restaurant. Dat is in Canada vrij normaal en er zijn dan ook heel wat restaurants die een ontbijt bieden. Doorsnee is natuurlijk de gebakken eieren als sunny side up, scrambled, uitgebakken spek, gebakken aardappeltjes, jus d'orange en een grote bak koffie. Die wordt dan enkele keren gewoon bijgevuld. Na het betalen van maar enkele Dollars verlaat je met een voldaan gevoel het restaurant en begint het volgende vraagstuk. Wat gaan we doen?

Ontbijt in de haven, een onooglijk tentje maar een ontbijt !!!!

Elke dag proberen we wel ergens naar toe te gaan. Als oom Cor het niet te vermoeiend vindt maar dat is meestal niet het geval. Soms rijden we met een onbenullig doel voor ogen maar de rit is gewoon leuk. Zo lekker rijden en om je heen kijken kun je hier in Nederland niet meer. Het rijden door bijvoorbeeld Mennonite Country is altijd apart. De mensen leven nog als honderden jaren geleden. Hebben geen elektra aan huis, geen auto, geen luxe zaken en doen alles met paard en wagen, hebben een grote moestuin, veel was aan de lijn en de kinderen gaan lopend naar school. Een Mennonite school.

 

De board walk is ook een begrip in Goderich. Het is een soort loopsteiger als in een jachthaven maar dan van het begin van de haven naar het eind van het strand. Keurig opgezet en onderhouden. Er zijn enkele gebouwen zonder muren waaronder picknick tafels staan, barbecuebakken buiten, toilet en doucheruimtes en weer voldoende gratis parkeerplaatsen. Dit alles is vrij te gebruiken!!! Alles blijft zonder rotzooi, grafitti en vernielingen gewoon staan. Lenie en ik lopen nogal eens de boardwalk van begin naar het eind. Een wandeling van denk wel een uur voor heen en weer. Ook als er een zoutschip binnenkomt is het weer leuk om te zien hoe deze binnenkomt en door sterke sleepboten tegen de kade aan wordt geduwd.

Een deel van de Boardwalk in Goderich, Lake Huron

We gaan bijna als vanouds ook een dagje naar Sint Jacobs, een plaatsje waar een beroemde farmers market is. Veel eigengemaakte en verse etenswaren worden daar verkocht door de Mennonites. Er is dan ook een speciale parkeerplaats voor de karretjes en hun paarden. De markt is altijd druk bezocht en als je een echte veiling wil meemaken dan moet je naar het gebouw gaan waar de koeien worden verhandelt. De veilingmeester is niet te volgen. Een snelheid van zijn praten tegen de handelaren doet denken aan een zanger waarvan de tekst in hoge snelheid wordt afgespeeld. Je moet wel een sterke neus hebben, de lucht is behoorlijk zwaar van de koeiengeur.

De rest van de dagen zitten we dan weer hier en dan weer daar. Altijd is er wel iets te doen en je ziet dan ook veel eet en drink foto's van ons en de familie. Het zijn natuurlijk momenten waar je een plaatje van schiet. Dit soort gelegenheden vind je niet bij ons in Nederland en je moet toch ook niet vergeten dat we eigenlijk maar toeristen zijn. Die vinden toch altijd alles leuk, niet waar ?

De tijd vliegt, het tijdstip waarop wij hopen dat het vliegtuig ons weer mee terugneemt naar Amsterdam is aangebroken. Dat betekent afscheid nemen voor een jaar van onze familie in Canada die ons altijd gastvrij onthaalt. Het zal je maar gebeuren een stel van die Nederlanders voor enkele weken op visite te hebben. Maar voor ons is het een gouden tijd. Het afscheid nemen is te omschrijven als het achterlaten van schitterende mensen, een prachtige, ruime omgeving, veel relaxter dan in Nederland en zoals Lenie altijd zegt, afscheid nemen van een vakantie. Het werk schijnt weer te wachten. Jammer, we hopen volgend jaar weer terug te (mogen) komen en dan doen we het allemaal nog een keer over. Eentonig?? Ik vind van niet.

                                                                                                                                               

                                    Fotopagina Canada 2002                                                                                                Startpagina            

 

Henk en Lenie 2002